مـَن دل سپـردم در گـِرو عطـر ِ پیراهـن ِ تـو ؛

و هنـوز فکـر می کـردم میـان چهـار راه پیـراهن آبـی ات زندگـی می کنـم ،

امـا تـازه فهمیـدم

تـو آنقــدر بالایـی

کـه مــَن حتی وقتـی بالش ِ آرزوهایـم را هـم زیـر پـا می گـذارم

دستـم بـه نزدیکـی هایت هــَم نمی رسـد ؛

از همیـن پائیـن نگاهت می کنـم ،

" بــزرگ ، مغــرور و ســَر بـه هـوا "

روی شانـه هایت هـم چیـزی نیست ،

تـو تمـام ِ عشـق و دلتنگـی هایت را ،

بـی هیـچ دل نگـرانی

بـه شانـه های ِ کـوچک ِ مـَن سپــردی و رفتــی ...

پ . ن :: امشب دلتنگـی بـَدجـوری چنگ می زنـد به سینـه ام ...

^{امــروز هــَم تــو مـَرا از خـواب بیـدار کـردی ،}

^{چــای دَم کــردی ،}

^{صبحـانه آمـاده کـَردی ،}

^{لبـاس هـا را اُتـو کـَردی ،}

^{حالا هــَم کنـار مـَن نشستـه ای ،}

^{همیـن جـا روی ِ همیـن مبــل ...}

^{و بـه این آدم هـا می خنـدی ؛}

^{کـه فکـر می کننــد تــو نیستــی ،}

^{کـه فکـر می کننــد مــَن دیوانــه شـده ام ...}

^{تــو بگــو جانــم ؛ دیوانــه ام ؟}

می خـواهم ببــرم صورتش را بشــورم ،

ببـرم دراز بکشــد ،

دلداریـش بدهـم که انقــدر فکـر و خیال نکنـد  ،

بگویــم نگــران نباش " خــودم" جان ، می گــذرد ،

بایـد " خــودم" را ببـرم کمـی بخـوابد ،

این " مــَن " خیلـی خستـه است ...

پ . ن :: در کُشتـن مـا چـه می زنـی تیـغ جفـا ؟

مـا را سـَر تازیانـه ای بـَس باشـد ...

ایـن روزهـا خیال هایـم خیلـی بـی پــَروا شده اند ،

ببیــن ؛

چــه بی مهابا با خیالت عشق بـازی می کننــد ،

این روزهــا که نیستــی ،

تمــامِ خانــه مــا دَرد می کنــد ...

روزهــا پــُر و خالــی می شونــد ؛

مثـــل فنجــان هـای چــای در کافـه هـای بعــد از ظهــر ؛

امــا انگــار هیــچ اتفـاق خاصــی خیــال ِ افتـادن نـدارد ،

مثلاً اینکــه " تــو " ، در یکــی از همیــن روزهــا ،

" ناگهــان "

در آن ســوی میــز نشستــه باشــی ...

دارم به آینه نگاه می کنـم ،

یاد اولین مـوی سپیــد می افتــم ؛

اما الان ، یکـی ، دوتا ، سه تا ...

مبــر ز مــوی سپیــدم گمــان بـه عمــر دراز جانـم ،

جـوان ز حادثـه ای پیـر می شـود گاهـی ...

سـاده دل ...

وقتــی شقیقــه هایــم

از تحمــل زخـــم هـای کهنــه تیــر می شکنــد ،

مجبــور می شــوم به دورتــرین عزیــزترینــم

بـا بلنـدتـرین صــدا بیندیشــم .../

امشب هــم از آن شبهاست که صبــح ندارم هــا ؛

پ . ن :: گاهــی آدم دلـش میگیــرد ،

مثـل یک مراسـم کوچک ختــم ،

حتـی اگـر تمام خیابان هـا را آذیـن بستـه باشند ...

امشب اینگونـه ام ؛

غـاری یک نفــره ام ،

در طبقــه ســوم آپارتمانــی ،

صبــح ها بیـرون می زنــم از خــودم ؛

دنبــال کوهــی که جا بــرای غاری یک نفــره داشته باشــد ،

شب هــا امــا ،

بــرمیگــردم به خــودم ،

آتش روشــن می کنــم

و روی دیــوارهایــم طـرحی می کشــم

از معشــوقه ای کـه نــَدارم ...

بــه حالـم زار می زننــد ...

میلاد بــارانــی ...

پ . ن :: چکّــه کـُن ای ابـرک مــَن ، مثـل ستـاره بـر زمین

            طلـوع میلاد مــَرا در شب بــی سحــر ببیــن ...

تقویـم ها را بگوییـد بایستَنـد

پَنـجُـم ِ اردیبهشت ...

صُبـح مـي شود

مَـن و تَنهـايـي از بَستـر كنـار مـي رَويـم

پَنجـره را مـي گُشايـَم

بـهـ آفتابــ سَلامـي دوبـاره خواهـَم داد

قَلبـَم را بـهـ سينـه ام سَنجـاق مـي كنم

موهـاي ِ سپيـدَم را كهـ براي ِ آمدنَتــ آراستـه بودم شانـه مـي زنـم

سايـه چشمان ِ ماتــ و بـي روحم را كمـي رنگ مي دهـم

امـروز امـا ،

شمعـی روشن نمی کنـم ؛

آتشـی که تـو بـَر جانـم انداختـه ای کافـی است

بـرای یک عمـر سوختـن ...

امـروز

بـي تـو

براي ِ بـودنم بهـ سوگــ مي نشينم ؛

تـو نیستـی و

مـَن این روز را جشـن می گیـرم

و چه بی مـَن ها و بی تـو ها

این روزها بر مـا میگذرد

تنهـا کمی
برای چشم بـَر هم زدنی هم که شده

کاش بودی ...

دلتنگـی امـانم نمی دهـد بخـدا ...

هـَوای اینجا را با نـَفـَس ِ تـو می خواهم

كم استــ التهابــ ِ نگاه ِ تـو كنار ِجشن ِ كوچكــ ِ من

فوتــ مـي كنم لحظه هاي بـي تو بودن را . . .

سالهـا بگذشتــ از ميـلاد ِ مـن

كو يكـي مـَردانه باشد يـار ِ من . . .

پ . ن :: گویی روز میـلادم است و

             مـَن در تب نبـودن تـو

                  امشب میسـوزم ...

موزیکــ لطفا ...

عمیـق تـَرش می کنـد ،

بـَر می گـردانتش ...

عشـق را

ابتـدا و انتهـایـی نیست ...

هَنــوز هــَم تـمــامِ رویــای مــَن بــه هــَم ریختــن مـوهایـَت است ...

تـــو گــذشتی ،

زمــان هم می گــذرد ؛

چــه کنــم بـا دلــی که

از تــو تــَوان گذشتنـش نیست ... ؟

نـه پنجـره ای به سمت فـردا دارد

تنهایـی دیگـری بــرو پیــدا کــُن

ایـن غـار بــرای یک نفــر جـا دارد ...

چقـــدر تلــخ می گــذرد

این روزهــا که قــَرار است،

از تـــو بــرای دلــم ،

یک انســان معمولــی بســازم ...

آخ که دیگــر چقــدر باید بگــذرد

که در مــُرور خاطــراتم

همین کـه از کنــار تــو می گــذرم،

تنــم نلــرزد ، بغضـــم نگیــرد ...

پشت شیشه ی ذهنت
صف کشیده اند ...
آن وقت با خودت بگویـی
بگذار منتـظـر بمانند ...

با عطــری که دوست دارم

به بــاد بپیــچ ؛

می خــواهم قرنـــی را از یاد ببــرم ،

اگــر بگــذارند ...

بی خیــال بــاران و هــوای ابــری و بهــار ســردرگــُم

پنجــره هــا را باز می گذارم ،

شایــد بــاد بــوی پیراهنت را بــرایم بیـاورد ...

نشانی از مــن نخواهــی یافت ؛

قامتــم خــَ م می شــود

زیــر هجــوم دلتنگــی ات ...

و امشبــ ...

ســاده دل ...

نیــروانا

دیگه نه دست و پــا می زنی ،

نه بال بال می زنــی ،

نه گریــه می کنــی ، نه مشتتــو می کوبــی به دیــوار ،

از یه جایــی به بعــد دیگه فقط بایــد سکــوت کنــی ...

آدمی است دیگــر ؛

یک روز می رســد که دیگــر حوصلــه هیچ چیــز

و هیــچ کس را ندارد ؛

دوست دارد بــردارد خــودش را بــریزد دور ...